Federal Reserve ၏ အတိုးနှုန်းထိန်းချုပ်မှုစနစ် (အပိုင်းတစ်)

ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်တွင် ဖက်ဒရယ်၊အရံအတိုးနှုန်းထိန်းချုပ်မှုစနစ်သည် အမြဲတမ်းအာရုံစိုက်ရမည့်အချက်ဖြစ်သည်။ ဤစနစ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ရန်၊ ၎င်း၏ လက်ရှိလည်ပတ်နေသော ယန္တရားများကို အာရုံစိုက်ရုံသာမက ၎င်း၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဤဆောင်းပါး၏ပထမပိုင်းသည် ၂၀၀၈ ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းမတိုင်မီ Federal Reserve ၏အတိုးနှုန်းစင်္ကြံစနစ်ကို လေ့လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆက်တွဲခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ချမည်ဖြစ်သည်။

အတိုးနှုန်းစင်္ကြံစနစ်၏ ခြုံငုံသုံးသပ်ချက်

၂၀၀၈ ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းမဖြစ်ပွားမီတွင် ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများ၊ အထူးသဖြင့် ဥရောပနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ ဗဟိုဘဏ်များသည် စျေးကွက်နှုန်းထားများကို ထိန်းညှိရန်အတွက် အတိုးနှုန်းစင်္ကြံစနစ်ကို လက်ခံကျင့်သုံးကြသည်။ ဤယန္တရား၏ အဓိကအချက်မှာ အတိုးနှုန်းများအတွက် အထက်နှင့်အောက် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု သတ်မှတ်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအကွာအဝေးအတွင်း စျေးကွက်နှုန်းထားများ အတက်အကျရှိစေရန်ဖြစ်သည်။ အတိုးနှုန်းစင်္ကြံယန္တရားသည် စျေးကွက်မျှော်မှန်းချက်များကို တည်ငြိမ်စေရုံသာမက အားကောင်းစေသည်။ဒါတွေပါ။ငွေကြေးမူဝါဒ၏ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနှင့် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်မှုတို့ကြောင့် ၎င်း၏ ထိရောက်မှုကို တိုးမြင့်စေသည်။

Federal Reserve ၏ အတိုးနှုန်းထိန်းချုပ်ရေးစနစ်၏ အသေးစိတ်စစ်ဆေးမှု (အပိုင်းတစ်)

အထူးသဖြင့် အတိုးနှုန်းစင်္ကြံ၏ အထက်ကန့်သတ်ချက်ကို ဗဟိုဘဏ်မှ ဘဏ်များသို့ ချေးသည့် အမြင့်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိပြီး ဗဟိုဘဏ်ထံမှ ချေးယူသည့် ဘဏ်များအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို မကြာခဏ ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။ အနိမ့်ဆုံးကန့်သတ်ချက်ကို ဘဏ်များမှ အပ်နှံထားသော ပိုလျှံအရန်ငွေအပေါ် ဗဟိုဘဏ်မှပေးဆောင်သော အတိုးနှုန်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည်။ ဤနှုန်းထားနှစ်ခုသည် စျေးကွက်အတိုးနှုန်းများ အတက်အကျရှိသည့်အတွက် စျေးကွက်အတိုးနှုန်းများသည် ဤကြားကာလကိုကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

ဥရောပဗဟိုဘဏ် (ECB) ကို သာဓကအဖြစ်ယူ၍ ၎င်း၏အတိုးနှုန်းစင်္ကြံစနစ်သည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး၊ အထက်ကန့်သတ်ချက်မှာ အနားသတ်ချေးငွေနှုန်းဖြစ်ပြီး အောက်ကန့်သတ်ချက်မှာ အပ်ငွေနှုန်းထားဖြစ်သည်။ စျေးကွက်နှုန်းထားများသည် အထက်ကန့်သတ်ချက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဘဏ်များသည် ဗဟိုဘဏ်ထံမှ ချေးယူရန် ပိုမိုစိတ်၀င်စားလာကြသည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် စျေးကွက်နှုန်းထားများသည် ကန့်သတ်ချက်အောက်သို့ ချဉ်းကပ်သောအခါ ဘဏ်များသည် ၎င်းတို့၏ ရန်ပုံငွေများကို ဗဟိုဘဏ်တွင် အပ်နှံရန် နှစ်သက်ကြသည်။ ဤအစီအစဥ်သည် စျေးကွက်နှုန်းထားများကို တည်ငြိမ်သောအကွာအဝေးအတွင်း ထိန်းထားကာ ဗဟိုဘဏ်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု၏ အကြိမ်ရေနှင့် ပြင်းထန်မှုကို လျှော့ချပေးသည်။

2008 ခုနှစ်မတိုင်မီ Federal Reserve ၏အတိုးနှုန်းထိန်းချုပ်ရေးစနစ်

2008 ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းမတိုင်မီ၊ ဖက်ဒရယ်ရန်ပုံငွေနှုန်းသည်စျေးကွက်ကိုထိန်းညှိရန် Federal Reserve မှအသုံးပြုသောအဓိကကိရိယာဖြစ်သည်။ ဖက်ဒရယ်ရန်ပုံငွေနှုန်းသည် ဘဏ်များကြားတွင် နေ့ချင်းညချင်း ချေးယူမှုကုန်ကျစရိတ်ကို ထင်ဟပ်စေပြီး ဘဏ်အချင်းချင်း ငွေဖြစ်လွယ်မှု၏ အရေးကြီးသော ညွှန်ပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤနှုန်းထားကို ချိန်ညှိခြင်းဖြင့် Federal Reserve သည် ဘဏ်များအတွက် ဘဏ္ဍာငွေ ကုန်ကျစရိတ်များကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး စားသုံးမှုကဲ့သို့သော အလုံးစုံစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို သွယ်ဝိုက်သက်ရောက်စေပါသည်။ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုစီးပွားရေး တိုးတက်မှု၊

ထိုအချိန်က Federal Reserve ၏ အတိုးနှုန်းစင်္ကြံစနစ်သည် အခြားနိုင်ငံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထူးခြားသောလက္ခဏာများ ရှိသည်ကို သတိပြုသင့်ပါသည်။ အထက်ကန့်သတ်မှုနှုန်းသည် ဗဟိုဘဏ်မှ ဘဏ်များသို့ ချေးသည့်နှုန်းဖြစ်သည့် လျှော့စျေးပြတင်းပေါက်နှုန်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ပုံမှန်အတိုးနှုန်းစင်္ကြံစနစ်နှင့်မတူဘဲ၊ ဗဟိုဘဏ်သည် ဘဏ်အရန်ငွေအပေါ် အတိုးမပေးသောကြောင့် လျှော့ချသတ်မှတ်မှုနှုန်းကို မသတ်မှတ်ထားပေ။ ၎င်းသည် သီအိုရီအရ အနိမ့်ဆုံးကန့်သတ်နှုန်းသည် သုညနှင့်နီးစပ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ယင်းကဲ့သို့ပင်၊ Federal Reserve သည် အဖွင့်စျေးကွက် လည်ပတ်မှုများမှတစ်ဆင့် အစိုးရငွေချေးစာချုပ်များကို ဝယ်ယူခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်းများမှတစ်ဆင့် စျေးကွက်နှုန်းထားများကို ဖက်ဒရယ်ရန်ပုံငွေပစ်မှတ်နှုန်းဝန်းကျင်တွင် အပြောင်းအလဲဖြစ်စေကြောင်း သေချာစေပါသည်။ ပွင့်လင်းသော စျေးကွက်လည်ပတ်ဆောင်ရွက်မှုများ၏ ထိရောက်မှုသည် ထိုအချိန်က Federal Reserve တွင်ကျင်းပသည့် ဘဏ်အရန်ငွေပမာဏအတော်လေးသေးငယ်ကာ ဘဏ်များသည် ငွေဖြစ်လွယ်သည့်အချိန်များတွင် Federal Reserve သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ခြေပိုများစေပြီး အထက်ကန့်သတ်မှုနှုန်း၏ထိရောက်မှုကိုသေချာစေသည်။

၂၀၀၈ ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းပြီးနောက် အပြောင်းအလဲများ

၂၀၀၈ ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းသည် ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေးစနစ်အပေါ် လေးနက်သောအကျိုးသက်ရောက်မှုများရှိခဲ့ပြီး Federal Reserve ၏အတိုးနှုန်းထိန်းချုပ်မှုစနစ်တွင် သိသာထင်ရှားသောပြောင်းလဲမှုများဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အကျပ်အတည်းကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် ဗဟိုဘဏ်သည် ပမာဏကြီးမားသော လျှော့ချရေးမူဝါဒများကို အကောင်အထည်ဖော်ရုံသာမက ပိုလျှံအရန်ငွေများ (IOER) ဆိုင်ရာ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ဤကိရိယာအသစ်သည် Federal Reserve ရှိ ဘဏ်များမှ ထိန်းသိမ်းထားသော အရန်ငွေ၏ သဘောသဘာဝနှင့် အတိုင်းအတာကို ပြောင်းလဲစေသည်။

ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းမဖြစ်မီက Federal Reserve တွင်ဘဏ်အရန်ငွေသည်ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလီယံခန့်ရှိသော်လည်း ၂၀၀၉ အစောပိုင်းတွင်ဤအတိုင်းအတာသည်ဒေါ်လာ ၈၀၀ ဘီလီယံအထိတိုးလာသည်။ Federal Reserve သည် အတိုးနှုန်းမြှင့်တင်ပြီး ၎င်း၏လက်ကျန်ရှင်းတမ်းကို လျှော့ချပြီးနောက် နှစ်နှစ်အကြာတွင်ပင် အရန်ငွေလက်ကျန်များသည် ဒေါ်လာ ၃ ထရီလီယံအထိ မြင့်မားနေခဲ့သည်။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် Federal Reserve ၏ စျေးကွက်နှုန်းထားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက ၎င်း၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုနည်းလမ်းများကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲစေသည်။

IOER ကို မိတ်ဆက်ခြင်းဖြင့်၊ Federal Reserve သည် မကြာခဏဖွင့်ထားသော စျေးကွက်ဆောင်ရွက်မှုများမရှိဘဲ စျေးကွက်နှုန်းထားများကို ပိုမိုထိရောက်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအတိုးနှုန်းစင်္ကြံယန္တရားအသစ်တွင် အထက်ကန့်သတ်ချက်အဖြစ် လျှော့စျေးဝင်းဒိုးနှုန်းနှင့် IOER သည် အောက်ခြေကန့်သတ်ချက်အဖြစ် ပါဝင်ပြီး ပိုမိုတည်ငြိမ်သောအတိုးနှုန်းမူဘောင်ကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် 2008 ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းမတိုင်မီ ဗဟိုဘဏ်၏ အတိုးနှုန်းစင်္ကြံစနစ်သည် အတော်လေးရိုးရှင်းသော်လည်း ထိုအချိန်က စျေးကွက်အခြေအနေအောက်တွင် အလွန်ထိရောက်မှုရှိသည်။ ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းဖြစ်ပွားမှုနှင့်အတူ Federal Reserve သည် အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေသောစျေးကွက်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အတိုးနှုန်းတူရိယာအသစ်များကို မိတ်ဆက်ကာ ၎င်း၏လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုဆိုင်ရာကိရိယာများကို ချိန်ညှိရန် Federal Reserve အား ခိုင်းစေခဲ့သည်။ ဤစနစ်၏ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို နားလည်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ဗဟိုဘဏ်၏ ငွေကြေးမူဝါဒကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာဆုပ်ကိုင်နိုင်စေရုံသာမက အနာဂတ်စီးပွားရေးမူဝါဒလမ်းညွှန်ချက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအတွက် အရေးကြီးသောကိုးကားချက်များကိုလည်း ပံ့ပိုးပေးပါသည်။